Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

"γεμάτος αυτός ο κόσμος πατρίδες..."




"γεμάτος αυτός ο κόσμος πατρίδες
όπως είναι ένας άνθρωπος γεμάτος πληγές"
Μπαταϊγ

Ζοσέ από τη Σενεγάλη

«Οι Έλληνες είναι ανοιχτόμυαλοι, τους αρέσουν πολύ τα παιδιά,

όταν είμαι στο δρόμο, πειράζουν τη Σουνέκα, της λένε ¨κούκλα¨ μου και άλλα…"

Κύριος Ντάνιελ από τη Σιέρα Λεόνε

Είμαι στην Ελλάδα δεκαπέντε χρόνια τώρα. Τα παιδιά μου έχουν γεννηθεί εδώ. Δεν έχω χαρτιά και δεν πιστεύω ότι θα βγάλω και ποτέ μου, έχω πάψει να ελπίζω πια. Το μόνο που με νοιάζει είναι τι θα γίνει με τα παιδιά μου, κάθε λίγο και λιγάκι μου ζητάνε από το σχολείο τους κάποιο χαρτί που εγώ δεν έχω και κανείς δεν μου εξηγεί πως θα πάρω. Οι Έλληνες είναι καλοί άνθρωποι, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν μας θέλουν εδώ ή όχι.

Χομαγιούν

"… θέλω να μάθω ελληνικά.

… και να μείνω επιτέλους μόνιμα κάπου".

Μαξίμ από την Τεχεράνη

Το μέλλον; δεν ξέρω. Έχω χάσει τα πάντα. Είμαι μέσα στη πάλη της επιβίωσης, οικονομικής και ψυχικής. Το Ιράν; θα επιστρέψω μιά μέρα. Καλή αντάμωση στα ιρανικά;
Γκόντα Χαφέζ!"...

Αλί από το Αφγανιστάν

"Ελπίζω" στα αφγανικά; "Αρζού..."

Καρίμ από τη Σιέρα Λεόνε

Δεν έχω Έλληνες φίλους. Κάνω παρέα με Αλβανούς και Πολωνούς κυρίως, οι Έλληνες δεν συμπαθούν τους μαύρους".

Κυρία Ασπασία από τα Πατήσια

"Εγώ μια φορά δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί τους, ούτε με τους μαύρους ούτε με τους λευκούς. Μόνο που... μυρίζουν".

Σούζαν από τη Σομαλία

Μέσα από τα δάκρυα της, ανθίζει δειλά δειλά ένα χαμόγελο, σαν μικρό γέλιο μέσα σε κλάματα που αρχίζουν και φωτίζονται…

Χρυσούλα από την Ελλάδα

Να αποκτήσω φίλους Γερμανούς δεν το κατόρθωσα ποτέ. Είχαν δημιουργηθεί τότε τα πρώτα ελληνικά σχολεία. Στο σχολείο μας το πρωί γινόταν μάθημα για Γερμανόπουλα κι εμείς τα Ελληνόπουλα πηγαίναμε το απόγευμα. Πολλές φορές στο δρόμο που πηγαίναμε παρέες παρέες και μιλούσαμε ελληνικά μας φώναζαν:"Να πάτε σπίτια σας!Τι θέλετε στη Γερμανία;"

(μία παράσταση για όλους "εμάς" ... τους μετανάστες.
στις 25 μαϊου 2009, με τη Ομάδα Θεάτρου Νέων)

Δεν υπάρχουν σχόλια: